Artikel Maatschappij en samenleving
Kinderen: fysiek of virtueel...echt waar?
Wellicht herinneren we ons nog de uitspraak van de voorgaande Paus. "Kinderen zien het verschil tussen de fysieke en virtuele wereld al niet meer'. Een paar jaar verder is het de vraag of dat zo is. CenterParcs speelt hier in ieder geval handig op in.
Een handige en ludieke marketingcampagne van Center Parcs waarmee ze hun nieuwe campagne 'echt even samen' lanceren. Kinderen groeien op in een wereld waar de fysieke wereld steeds meer versmelt met de digitale wereld. Er ontstaat zo een extra dimensie in de fysieke wereld. Kunnen kinderen in deze toenemende transreeele wereld virtueel nog van echt onderscheiden? CenterParcs besloot het te 'onderzoeken' samen met reclamebureau OgilvyOne.

Om dit te 'testen' werden er een paar #echtwaartests verzonnen. Met de drie testen tracht men aan te tonen of er in de belevingswereld van kinderen nog behoefte is om de werkelijke wereld te ontdekken. De eerste fase van de test bestaat uit het kunnen onderscheiden wat echt en wat niet echt is. De tweede fase bestaat uit, na een bezoek aan CenterParcs, het kind een verhaal laten vertellen. Hierbij wordt gekeken in hoeverre Center Parcs ervaringen door het kind in het verhaal worden meegenomen.

Een ludieke actie door CenterParcs. Vraag is wat doet dit op een trendwatching website als Extend Limits? Het interessante is om te zien hoe nieuwe generaties opgroeien in een nieuwe en andere realiteit. Zijn veel van de generaties voor generatie Y opgegroeid in een wereld waarin de scheidslijn tussen fysiek en virtueel duidelijk was. Nu is dat steeds minder zichtbaar en zal dat uiteindelijk helemaal verdwijnen.
Het mediagebruik van kinderen is ook op z'n minst gezegd aan het veranderen. Kinderen (6-10 jaar) besteden gemiddeld 2 uur per dag aan mediagebruik. Bijna de helft van de kinderen van elf jaar heeft inmiddels een smartphone en 58% van de kinderen jonger dan 1 jaar kijken regelmatig televisie. Het zijn slechts enkele cijfers van het toenemende mediagebruik onder kinderen. Het blijkt ook dat ouders steeds meer in de spagaat belanden door het mediagebruik van hun kroost. Logisch, want het zijn niet alleen de kinderen die het doen. Kinderen zien het 'normale' mediagebruik dagelijks als voorbeeld vanuit hun ouders. En ook dit mediagebruik van de ouders is wellicht extreem te noemen? De effecten van het toenemende mediagebruik zijn verschillend. We kennen de onderzoeken die angst zaaien. Zo zou veelvuldig gebruik van nieuwe media de ontwikkeling van het zicht van kinderen beperken. Legio andere voorbeelden zijn er ook. Google het maar eens.
Volgens mij is er maar 1 regel. Teveel van iets is nooit goed. Kinderen groeien op in een digitale wereld. We kunnen het niet ontkennen dat deze radicaal anders is dan wat we gewend zijn. Informatie bevindt zich binnen een klikafstand van kinderen. De ontwikkelingen hierbinnen gaan razendsnel en binnen afzienbare tijd is informatie beschikbaar op basis van stemgeluid. Met andere woorden: je stelt de vraag en technologie voorziet je van het antwoord. Of dit goed of slecht is, is een andere discussie. In deze nieuwe wereld moeten we de nieuwe generaties leren om de juiste vragen weer te stellen. Dat is nog wel een uitdaging voor de oudere generaties. Misschien wel een grotere dan het gebruik van nieuwe media door deze generatie zelf.