Opkomst van de 'intelligente omgeving' en kinderen

De beweging van de quantified self is niet nieuw te noemen. Technologie voedt de vele nieuwe mogelijkheden om onze omgeving te monitoren en te analyseren maar ook onze eigen lichamen. We begeven ons in een wereld waarin technologie via data ons van informatie lijkt te voorzien. Exponentieel is dan ook de toename te noemen van digitale informatie. Tot 2003 creëerden we 5 miljard GB aan digitale informatie, in 2013 doen we dit ieder 10 minuten. 90 procent van de digitale informatie die vandaag dat dag aanwezig is, is in de afgelopen twee jaar gecreëerd. 

Er lijkt een blindelings vertrouwen te ontstaan in technologie. Technologie gaat al onze problemen oplossen. Het geeft ons de mogelijkheid om de controle terug te krijgen. Niets is natuurlijk minder waar. Wel zien we, mede door technologie, de omslag van een reactieve wereld naar een preventieve wereld. Technologie gaat steeds meer zaken eerder weten dan dat we het zelf weten. We gaan dat ook toepassen op onze eigen onzekerheden rondom onze kinderen. Dat is mooi dat deze mogelijkheden er zijn. Maar laten we niet ons gezonde ouderlijke verstand hierdoor uitschakelen. En laten we eerlijk zijn, het menselijk lichaam is de meest geavanceerde sensor ooit. 

We zien een enorme toename aan app's en sensoren die onze kinderen vanaf hun geboorte onder het digitale vergrootglas leggen. Het gaat zelfs zover dat we apps ontwikkelen die in staat moeten zijn om de huil van een baby te analyseren om zo de ouders via diezelfde app te laten weten wat er daadwerkelijk aan de hand is. Teddyberen worden intelligent en zitten vol met sensoren waardoor ze in staat zijn om de gezondheid van het kind continu te monitoren. Denk aan Teddi Knows of Teddy the guardian. Maar het gaat verder dan alleen beren. De sensoren komen in pampers en kleding terecht zoals Baby Mimo. Of het nu hun gezondheid, verblijfplaats, motoriek of zelf mentale gesteldheid is. De technologie stelt een oordeel met behulp van sensoren over de gezondheid van je kind. 

Leren we af om naar ons gevoel te luisteren en laten het scherm alles bepalend zijn? Een mooi boek dat hier verder op in gaat is: To save everything click here (Evgeny Morozov).  Wij als mens zijn al versmolten met technologie, de slimste persoon in de kamer is uiteindelijk de kamer zelf. We kunnen steeds meer overlaten aan technologie maar laten we niet het pad opgaan dat we het zelfdenkende vermogen van de mens minimaliseren of zelfs uitschakelen.

Bewegingen binnen de 'quantified self movement' zorgen ervoor dat we als mens steeds meer informatie realtime en zelfs pretime over onszelf (en onze kinderen) hebben. We moeten hiermee leren omgaan. De kinderen van nu worden geboren in een wereld die snel technologisch verandert. Zij zullen niet anders weten dat de kleding die ze dragen intelligent is en dat ze bijvoorbeeld zelf de huisarts niet hoeven bellen.

Onze omgeving is echt intelligent aan het worden en doet nu ook versnelt haar intrede binnen het ouderschap en de relatie tussen kind en ouder. De ouder krijgt een realtime en uiteindelijk pretime dashboard in handen rondom de gezondheid van het kind. Maar het beste dashboard is tot op heden nog steeds de menselijke natuur en het onderbuikgevoel van de vader of moeder. Vraag is voor hoe lang nog?