Inception: valse herinneringen implanteren

Vooruitgang is niet tegen te gaan. Dat is het eerste wat ik dacht toen ik las over wetenschappers die erin waren geslaagd om valse herinneringen te implanteren. Bij een muis, dat wel. Hoewel er nog een lange weg te gaan is, betekent een succesvolle test op proefdieren vaak een te overbruggen stap naar mensen. Op zich ook niet zo raar, want wetenschappers weten al even in welk gedeelte van ons brein zich het geheugen bevindt. De wetenschappers, die deze techniek Inception noemen, hebben de valse herinneringen getest doordat de muis bang werd van een ervaring, die het niet heeft gehad.

Ons geheugen is een vreemd geval. Uit diverse onderzoeken is bekend dat we onszelf voor de gek kunnen houden. Herinneringen worden aangevuld met informatie, of deze nou klopt of niet. Daarom zijn getuigen van een misdrijf het beste te verhoren vlak na een voorval. Hoe langer tussen incident en verhoren, hoe groter de kans op onbetrouwbare getuigenverklaring. Alleen is de kern van dit geheugen wél de waarheid. Het wordt boeiend als die herinneringen er door wetenschappers in zijn geplant. Het gaat mogelijk zijn, daar heb ik wel vertrouwen in na het lezen van het artikel in Nature. Dat levert ongetwijfeld een brede maatschappelijke discussie op, die wat mij betreft niet breed genoeg kan zijn. Dus ook vanuit de criminologische invalshoek.

En nee, er zijn niet alleen maar beren op de weg. Kinderen die zijn geconfronteerd met oorlogsgeweld, zoals nu in Syrië, krijgen hiermee een kans op een leven zonder littekens op het geheugen. Al levert dit meteen ook weer ethische vraagstukken op natuurlijk. Want hoever ga je hierin? Hoe ver zou jij hier in gaan?