Contextuele wereld: wat we aan data achterlaten

Die organisaties die ons de toegang verschaffen tot de virtuele wereld weten steeds meer van ons. Data wordt de nieuwe brandstof en met iedere online activiteit en iedere keer dat we communiceren laten we een spoor van data achter. Beseffen we dat ons? Wellicht doen te weinig mensen dat en moeten we ons hier zorgen over maken? We kunnen hier eindeloos over discussiëren. Privacy is dood en dat zul je je ook beseffen als de onderstaande video ziet over de hoeveelheid data die organisaties zoals telecombedrijven van hun klanten bewaren.

Door al die data, en we staan pas aan het begin van het data tijdperk, ontstaat er ook een contextuele wereld die volledig op de persoon is afgestemd. Dit pas volledig in de trend 'Context als katalysator'.  Dat kan heel mooi zijn maar ook uitermate gevaarlijk. Marketing kan hierdoor meer invloed uitoefenen en als marketing en sales in haar oude paradigma blijven, dus succesvol is door zoveel mogelijk te verkopen en zo snel mogelijk te groeien, dan kan er weleens een horror scenario ontstaan. Het is een advertentie en marketing maatschappij in het kwadraat van die we nu kennen alleen dan nog venijniger. Als we anders organisaties gaan beoordelen en meer kijken naar de maatschappelijke 'footprint' van een organisatie dan kan data juist helpen om je als organisatie beter af te stemmen op de maatschappij. En dat is de hoofdontwikkeling die ik voornamelijk zie gebeuren op de langere termijn en waar deze periode van transitie ons naar toe zal leiden.

Dus twee kanten aan een ontwikkeling waarin organisaties steeds meer data verzamelen van hun markten. Maar we missen een belangrijke tegenontwikkeling en dat is dat het individu ook meer data krijgt over zichzelf en met deze data gaat shoppen. Dit zal het hele marktprincipe ook radicaal transformeren en dat wordt op dit moment door iedere organisatie onderschat naar mijn mening. 

De trend 'Data als Brandstof' gaat hand in hand met de trend 'De naakte Waarheid' waar we privacy steeds meer onder druk komt te staan. Uiteindelijk ben ik positief en zie ik een toekomst waarin organisaties die verbonden zijn met de maatschappij en contextueel en op basis van behoeften bestaansrecht ontlenen de toekomst hebben. Dit in plaats van die organisaties die het beste zijn in het creëren van schijnbehoeften en het oplossen van problemen die er niet zijn en groeien ten koste van de maatschappij.