Overparenting, de trend zet door

We leven in een wereld waarin we het beste voor onze kinderen willen. Dat is heel logisch en begrijpelijk en dat mogen we ook willen. Maar we zien ook dat we onszelf te hoge verwachtingen opleggen. De gevolgen zijn duidelijk. Laten we er een paar benoemen. 

1. Er zijn meer mensen met mentale problemen dan met fysieke problemen.
2. Depressie komt steeds meer voor en op steeds jongere leeftijd.
3. Onze kinderen hebben een verminderde motoriek en dat blijft afnemen.
4. Het aantal rechtzaken tegen scholen neemt toe.
5. De wachtlijsten voor psychische hulp nemen toe. 

Overparenting is een woord wat al enige jaren geleden is opgekomen. In lezingen voor scholen, ouders, instanties voor geestelijke gezondheid komen we de discussies ook steeds meer tegen. Ouders beschermen hun kinderen steeds meer en gaan hierin steeds verder. Apenkooien mag op sommige scholen niet meer omdat men bang is voor blessures. Als kinderen de resultaten niet halen op scholen starten ouders rechtzaken tegen diezelfde scholen. We leven in een wereld waarin we onze kinderen beschermen voor ieder onheil. Uiteraard mogen, en moeten, we onze kinderen beschermen maar het leven is niet iets wat bestaat uit 'niet vallen en opstaan'. We zijn als ouders gaan geloven in een vergaande soort van maakbaarheid. We 'maken/vormen' onze kinderen zoals we zelf wilden zijn? Alles onder het mom. Ik wil het beste voor mijn kinderen.  

Mentale weerbaarheid is belangrijker dan ooit. Net als creativiteit en ontdekkingsvermogen. En de vraag is of dat met de trend als overparenting nog wel gebeurt? Het World Economic Forum claimde een aantal jaar geleden: wil je dat je kind  voorbereid is op de onzekere toekomst. Laat hem/haar dan buiten spelen. Probeer je kind dan juist de vrijheden te geven die ze nodig hebben. Dat is belangrijker dan ooit. 

Helaas zien we juist in de hedendaagse samenleving dat spelen, verkennen en het vrijlaten van onze kinderen onder druk staat. Onzekerheid bij ouders overheerst. Logisch want de verwachtingen van de samenleving worden ook steeds hoger. Het maakbaarheidsgedachtegoed domineert ook ouders. Maar we moeten ook omarmen dat het nastreven van eindeloos geluk niet normaal is. Daar zouden we als ouder meer bewust van zijn. Ook zouden we meer kunnen vertrouwen op de natuur en onze kinderen zelf. 

In de onderstaande TED-talk zegt Jennifer Senior het heel treffend. Hoe komt het dat op dat ene onderwerp: opvoeding, we als Westerse samenleving een massaal gedeelde onzekerheid en angst ontwikkelen? Zij zegt duidelijk dat het niet aan de kinderen ligt maar aan ons als ouders. In een wereld waarin voor alles een handboek is vraagt ouderschap juist om intuitie en improviseren. En daar hebben we als mens steeds meer moeite mee.

Verder zorgen de toegenomen verwachting en eisen vanuit de samenleving voor meer druk op onze kinderen. En meer druk op onze kinderen zorgt voor meer werk voor ons ouders. Zij moeten de kinderen bijles geven, brengen ze naar de vele hobby's en ervoor zorgen dat de kids niks tekortkomen om maar te kunnen voldoen aan de maatschappelijke verwachtingen.

Jennifer Senior claimt dat in de middenklasse ouders meer tijd dan ooit besteden aan hun kinderen. Daarbij komt ook nog dat we als ouder niet weten in watvoor wereld onze kinderen terecht komen. Verandering gaat zo snel daar was verandering vroeger niets bij. Toen kon je er redelijkerwijs vanuit gaan dat je de wereld redelijk kon voorspellen. Helaas is tegenwoordig onzekerheid troef. Dat zorg ook niet voor rust bij ouders die hun kinderen optimaal willen voorbereiden op de toekomst. 

Er is niets zo moeilijk als ouderschap. Maar er is ook niets zo eenvoudig. Voor het creeren van geluk en zelfvertrouwen bij onze kinderen bestaat geen curriculum zoals Jennifer Senior treffend zegt. Als ouder zeggen we altijd: ik doe er alles aan om ervoor te zorgen dat mijn kind gelukkig is. We willen koste wat kost onze kinderen beschermen tegen de lelijkheid van de wereld. Dat is onmogelijk. Ouders leggen zichzelf daar teveel druk op. Net als de prestatie die we eisen van onze kinderen. Als we als ouder meer zouden terugvallen op de traditionele waarden die belangrijk zijn voor opvoeding zoals respect, liefde, aandacht dan komt het wel goed met ons als ouders. En onze kinderen zullen er uiteindelijk ook meer zelf aan hebben. Dus laat je niet gek maken door alles wat moet. Vertrouw op je intuitie en leer je kinderen de basis. Wees er voor ze maar laat ze ook vallen en opstaan. Een mooi pleidooi van Jennifer Senior en een hoopgevende boodschap voor ons ouders.