Nieuwe woonvormen, nieuwe maatschappij

Het moeten even wennen zijn geweest, in het begin. Voor zowel de studenten als voor de bewoners van Humanitas, een woon-zorg centrum in Deventer. Sinds twee jaar wonen in het wooncentrum studenten tussen de bejaarden. Gratis, in ruil voor hulp in de verzorging van ouderen. Voor 30 uur hulp in de maand, van helpen met eten, het houden van gezelschap tot klussen. Zo wonen meerdere generaties gebroederlijk naast elkaar. Eigenlijk net zoals vroegere tijden. Want vroeger was het doodnormaal als er meerdere generaties in één woonvorm woonde. Nu is het een uitzondering, lijkt het.

Terug naar wij

De afgelopen decennia zijn we steeds meer op ons eigen individu gericht. Het gemiddeld aantal mensen per gezin is afgenomen, waardoor de manier waarop we wonen de afgelopen 100 jaar is veranderd. Het ik lijkt centraal te staan. De vraag is of dit nog 100 jaar op deze manier kan doorgaan. Er is simpelweg geen ruimte voor elke ik op deze aarde. Nieuwe woonvormen zullen er komen, die gaan bijdragen aan de maatschappij van morgen. Ik verwacht dat we in die woonvormen terug gaan naar het wij, net zoals in Deventer.

Omarm de ouderen, voorkom digital dinosaurs

We zien bij Extend Limits ook steeds meer voorbeelden van ontwikkelingen om ouderen langer zelfstandig te laten wonen. Niet alleen technologische voorbeelden, zoals het Giraff-project van de EU. Het voorbeeld dat we in deze blogpost beschrijven zien we ook steeds vaker. Nieuwe type huizen waar ouders aanwonen bij hun kinderen, bijvoorbeeld. Dit biedt niet alleen voordelen voor de jongeren. De ouderen kunnen zo ook beter bijblijven bij alle technologische ontwikkelingen van onze maatschappij. Als we dat niet doen dreigt een kloof te bestaan tussen de digital natives, digital immigrants enerzijds (zeg maar generatie y en x) en digital dinosaurs (zeg maar generatie babyboom) anderzijds.