Iedereen aan een informatie-dieet?

De afgelopen decennia hebben onze hersenen een enorme groei aan data-inname te verwerken gehad. Het aantal informatiebronnen wat we elke dag tot ons nemen, neemt alleen maar toe. Het liefst simultaan: TV-kijken, Facebook bijwerken en tegelijkertijd de krant lezen, eerder regel dan uitzondering. En dat heeft nadelige gevolgen. Net als teveel eten en te weinig sporten zorgt voor obesitas, zorgt te veel informatie en te weinig ontspanning voor infobesitas. En daar heeft Amerikaan Clay Johnson wat op gevonden: een informatie-dieet.

Johnson schreef er een boek over: The Information Diet, een soort self-help boek om de informatie-overload terug te dringen. De vraagt komt wel bij me op of het een typisch hip mode-ding is, of strikt noodzakelijk. Feit is dat we teveel informatie te verwerken krijgen, wat niet goed lijkt voor onze concentratie of geheugen. Ik ben in ieder geval snel afgeleid door dat rode lampje op mijn Blackberry en mijn korte termijn geheugen lijkt slechter geworden. Misschien ben ik wel te veel FOMO (The fear of missing out), en te weinig JOMO (the joy of missing out).

#WQM

Bewegingen als Wequitmail, te volgen via Twitter via #wqm, volg ik dan ook met veel belangstelling. Niet dat ik denk dat we helemaal zonder mail kunnen, maar wel dat we het vele malen slimmer kunnen inzetten. Net zoals het gebruiken van alle informatieproducten. Ik ken mensen die elke avond om 8 uur hun smartphone uitzetten, of hun Wifi zo programmeren dat het om 21.00 uur zichzelf uitschakelt. Ik ga het boek denk ik maar bestellen en lezen. In een hangmat in de tuin, en verder helemaal niets die dag. Zouden meer mensen moeten doen.