Het algoritme begint mij opeens naar reünies te sturen?

Nog aan het bijkomen van de vorige reünie, kreeg ik ineens een nieuwe 'invite'… dit keer niet van school, maar van werk.

Eerste gedachte: ik ben de 'meatpuppet' geworden van het algoritme dat denkt:
"Deze man is er klaar voor. Tijd voor reflectie. Tijd voor herinneringen. Tijd om hem te confronteren met het verstrijken van de tijd."

Tot voor kort kreeg ik vooral uitnodigingen voor feestjes. Nu dus voor praatbijeenkomsten om onder andere te reflecteren hoe wij als generatie het in vredesnaam allemaal hebben overleefd. Want de reünies die ik mag bezoeken zijn voor mensen die de jaren ’80 hebben doorstaan. En dat is knap.

Wij waren de generatie die:

• Achterin de auto op de hoedenplank lag. Hoezo gordels, airbags of rijhulpsystemen?
• Speeltuinen had zonder rubberen tegels.
• Buiten speelden zonder dat de ouders wisten waar we waren.
• Dacht dat roken in de auto doodgewoon was . 
• Eerst de vader moest omzeilen om dat mooie bijzondere meisje te spreken. “Met wie spreek ik?” — direct gooide ik de hoorn op de haak, moed volledig verloren. Voordeel: geen nummerherkenning.

En ja, het leven was ook gewoon eenvoudiger:

• De encyclopedie had de waarheid in pacht.
• Als dat niet hielp, had je Harmen Siezen en Griet Titulaer (voor de jongeren: een soort oude Elon Musk).
• Drie zenders, en pa had de afstandsbediening.
• Als je iets doms deed, bleef dat lokaal. Geen meme, geen wereldwijde roddel.
• Hard rennen zorgde ervoor dat je al je volgers in 1 keer verloor. Simple as that.
• En als iemand ergens geen verstand van had dan hield die gewoon zijn mond. Social media bestond immers nog niet.

En nu krijg ik dus uitnodigingen voor reünies. Meerdere zelfs.
En eerlijk? Ik vind het geweldig...tenminste dat denk ik?! 

Want een reünie is eigenlijk een tijdmachine. Je gaat even terug in de tijd en die reis kan je, op een positieve manier, verrassen!

Je denkt tijdens de reunie vaak: ‘Wow, wat is er veel veranderd!’ Maar bij nader inzien blijkt dat sommige mensen nauwelijks zijn veranderd. En jij misschien ook niet? Maar ja, de reunie is eigenlijk ook gewoon een bijeenkomst waarop je toch ontdekt dat iedereen ouder is geworden… en dat de helden van toen nu ook gewoon rugklachten hebben.

Dus ja, ik ga maar weer. Ik kijk er naar uit om te zien wie het het beste heeft gedaan om te doen alsof hij volwassen is geworden.
En deze keer zal ik zelfs actief zijn. Jawel: een futurist op een reünie die een lezing geeft. Zelfs het algoritme had dit niet kunnen verzinnen.

Waarover? Iets van:

“Tijd vliegt, technologie verandert, organisaties niet…maar sommige herinneringen zijn intens, complex, heel mooi en vooral onverwoestbaar.
Helaas kan het algoritme dat mij naar reünies sleept dat niet beamen.”

Ik kijk ernaar uit de mensen van Ordina Emerging Services weer te ontmoeten!