Chirurgie in 2020: patiënt eerst 'overlijden'?

Mark Roth is een nogal speciaal persoon. Erg gedreven en hyperactief is zijn energie via presentaties en papers te voelen: deze man wil iets bereiken. En wat velen voor hem hebben getracht, blijkt hij waarschijnlijk te hebben bereikt. Hij wekt de doden weer tot leven. Niet met electriciteit of door ze een levenselixer te geven. Integendeel: hij onderkoelt en vergiftigt zijn patiënten om ze na een tijdje op te warmen en te wekken.

Roth's leven ging niet over rozen. Zijn dochtertje Hannah stierf op 1-jarige leeftijd tijdens een operatie aan haar hart. Ze verloor teveel bloed tijdens de ingreep. Mede hierdoor raakte hij geobsedeerd door zaken over leven en dood en begon hij zijn carrière als wetenschapper. Na een aantal succesvolle projecten en een hoop minder succesvolle, verpandde hij zijn hart aan onderzoek naar "suspended animation". Hij zocht uit waarom dieren in een winterslaap niet overleden en speurde krantenartikelen af naar mensen die stierven en toch weer tot leven kwamen. En hij vond overeenkomsten.

Roth begon te vermoeden dat de dood een actief proces was. En hij verwachtte dat als je het leven volledig stillegt, dat de chemische reacties die wij als "de dood" beschouwen ook niet kunnen optreden. Dat was het idee. Maar hoe leg je die reacties stil?

Doden zonder te doden

Ten eerste bleek onderkoeling erg goed te werken. Er waren meerdere gevallen waarbij een baby of volwassene in de sneeuw terechtkwam, daar tientallen minuten of mogelijk zelfs uren lag, en bij het terugbrengen in een warme omgeving weer tot leven kwam zonder zichtbare schade. Maar dit waren uitzonderingen. Waarom gebeurde dit slechts zelden? Roth vermoedde dat er al iets in het lichaam zat dat het stilleggen van de levensprocessen bespoedigde.

En dus begon hij met experimenteren. Bepaalde simpele levensvormen kon je afkoelen tot ze dood waren en later opwarmen waarna ze weer vrolijk doorhuppelden. Vissen, kikkers en andere kleine dieren konden dit al jaren - en dat was ons al bekend. Maar Roth ging verder. Hij wilde de levensprocessen stilleggen en redeneerde dat een bepaalde gifstof dat mogelijk zou kunnen doen. Hij experimenteerde met koolmonoxide, maar kreeg daar niet de gewenste resultaten. Hij probeerde andere gifstoffen maar het werkte niet goed. Tot hij een documentaire op tv zag over een grot waarin diwaterstofsulfide genoemd werd: een gas zo giftig dat slechts een ademteug genoeg was om eraan te sterven. Dat was wat hij nodig had!

Van muis naar mens

En hij kreeg het voor elkaar. Zijn experimenten op kleine zoogdieren -muizen- verliepen voorspoedig. Hij kon een muis onderkoelen en diwaterstofsulfide toedienen, waarna de muis feitelijk dood was en niets meer deed. Urenlang kon je zo'n bevroren muis neerleggen en het beestje bleef zo dood als maar kan. Tot je het rustig opwarmde: dan begon het plots weer rond te wandelen en bleek het zelfs geen hersenschade te hebben gehad. De beestjes waren opgestaan uit de dood.

Roth kreeg het dus voor elkaar bij kleine zoogdieren. Nu moest hij de stap maken naar grotere zoogdieren, liefst mensen. En die tests worden nu gedaan, in Baltimore. Het leger is zeer geinteresseerd in zijn bevindingen. Zij gebruiken een ander gif: kalium. Ze spuiten een sterk gekoelde vloeibare vorm van een kalium-oplossing in bij een patient en leggen daarmee voor anderhalf uur het lichaam compleet stil, om dan rustig te kunnen opereren. Dat is natuurlijk geweldig als je een veldhospitaal hebt, waar middelen, tijd en bloed schaars is.

Chirurgie met koffiepauze

Dat betekent een geweldige stap in chirurgie. Een patiënt die niet beweegt of leeft, bloedt nauwelijks. Organen bewegen niet dus zijn eenvoudig te onderzoeken. Hartoperaties worden een fluitje van een cent, vergeleken met wat er tegenwoordig voor nodig is. Operaties staan niet meer onder tijdsdruk, wat ook een geweldige winst is. Patienten die niet leven kunnen namelijk ook niet doodgaan. En bloedingen stelpen wordt een fluitje van een cent, want bloedingen zijn er nauwelijks tot niet tijdens de operatie: het hart en de slagaderen liggen volkomen stil in "suspended animation". Maak je een foutje? Wees niet bevreesd: je hebt alle tijd om een hechting weer los te werken en opnieuw te zetten.

Het zal nog een paar jaar duren voordat dit in alle ziekenhuizen ter wereld ingevoerd zal worden. Eerst moet het door de testfases heen en daarna moet het ook nog geaccepteerd worden door de medische wetenschap. Maar reken er maar op dat binnen afzienbare tijd mensen in een operatiezaal eerst bewust vermoord worden, waarna de chirurg zonder haast begint te snijden en waarschijnlijk zelfs nog een paar koffiepauzes inlast. Maar het zal wel even wennen zijn als je telkens vlak voor een operatie die tunnel met licht ziet verschijnen en je weer je leven aan je voorbij ziet flitsen...

Meer informatie in de onderstaande TED video van Mark Roth en op Next Big Future.