Met een flinke knoop in mijn maag keek ik naar de onderstaande video waarin een moeder haar overleden dochterje in de virtuele wereld weer ontmoet. Etisch of realiteit in de nabije toekomst?
Je kunt het je niet voorstellen dat na de dood van een geliefde je hem of haar weer in de virtuele wereld kunt ontmoeten. Maar in de virtuele wereld komen de geesten weer tot leven. Wellicht moeten we deze ontwikkeling zien als een moderne vorm van het ophalen van herinneren van een overleden persoon? Alleen is dat in de 21ste eeuw niet via foto of oud filmmateriaal maar wekken we deze personen weer tot leven via virtual reality.
De vraag die opkomt als we naar de indrukwekkende video kijken is ook: hoe ziet dit eruit over 10 jaar? De technologie is dan veel verder en nog realistischer. Zullen we een wereld betreden waarin we virtueel nooit meer dood hoeven te gaan? Ons lichaam sterft maar de mens heeft de mogelijkheid om in de toekomst eeuwig door te leven. Het lijkt erop dat dit wel een zeer realistisch mogelijkheid kan worden. Immers technisch is het goed te doen. Uiteraard is de allerbelangrijkste vraag of we dit ethisch willen. Veel mensen zullen dit verschrikkelijk vinden terwijl er ook legio mensen zullen zijn die hun overleden kind, vader, moeder of vriend nog zo graag een keer wil spreken.
Experts zijn in ieder geval zeer terughoudend over het emotionele aspect hiervan. Dit soort ontwikkelingen kunnen het verwerkingsproces juist complexer maken. Uiteraard zijn er ook experts die hierover het tegenovergestelde beweren. Ik denk dat het een zeer persoonlijke keuze is of je hieraan zou deelnemen. Maar dat het er gaat komen lijkt tot echt een realiteit.
De trend naar virtuele mensen is ingezet. Of het nu je nieuwe collega wordt en dat we overleden mensen uiteindelijk weer 'tot leven' wekken. Vanuit Extend Limits zien we steeds meer initiatieven en voorbeelden. De toekomst lijkt dichterbij dan we denken. Tijd voor maatschappelijke ethische discussies zijn wij van mening. Is wat we technisch kunnen ook wat we moeten willen? Of zullen onze kinderen nooit meer een wereld kennen waarin ze definitief afscheid moeten nemen van een geliefde omdat we virtueel oneindig door kunnen leven?